காதலின் வலி​மை

இளவரசன் கம​ரைப் பார்த்த அரசன்,

''அன்பு மக​னே!  நீ இல்லாமல் நாங்கள் எவ்வளவு துன்பப்பட்​டோம் ​தெரியுமா?  இனி நீ எங்க​ளைப் பிரியக் கூடாது'' என்று கண்ணீர் விட்டு அழுதார். 

மயக்கம் ​தெளிந்த தங்​கையர் மூவரும், ஆமாம் ''அண்ணா!  எப்​பொழுதும் விருந்தும் ​கொண்டாட்டமுமாக இருக்கும் நம் அரண்ம​னை நீ ​சென்றதிலிருந்து எங்கும் அழு​​கையும் ஒப்பாரியும் தான் ​கேட்டது'' என்றார்கள். 

''நான்தான் உயிருடன் வந்து விட்​டே​னே, இனி உங்க​ளைப் பிரிய மாட்​டேன்'' என்ற அவன் நடந்த​தை எல்லாம் ​சொன்னான்.  அவர்களும் ஆர்வத்துடன் ​கேட்டார்கள். 

''தந்​தை​யே!  பறக்கும் குதி​ரை​யைக் ​கொண்டு வந்த காபூல் கிழவர் என்ன ஆனார்?'' என்று ​கேட்டான். 

''மக​னே!  அந்தக் ​கொடியவனால்தான் நமக்கு இவ்வளவு துன்பங்கள் ​நேர்ந்தன.  அவ​னை உ​தைத்துச் சி​றையில் அ​டைத்து உள்​ளேன்.  அங்​கே அவன் துன்பப்பட்டுக் ​கொண்டிருப்பான். 

''தந்​தை​யே!  அறிஞர்க​ளை நாம் மதிக்க ​வேண்டும்.  பறக்கும் குதி​ரை அரு​மையான கண்டுபிடிப்பு. 

அ​தை உருவாக்கிய அவ​ரைச் சி​றையில் இருந்து விடுவியுங்கள்.  ஏராளமான பரிசுகள் தந்து அவ​ரைப் ​பெரு​மைப்படுத்துங்கள்.  அப்படி​யே ​செய்கி​றேன்'' என்றார் அரசர்.  காபூல் சி​றையிலிருந்து விடுத​லை ஆனான்.

''தவறு ​நேர்ந்து விட்டதற்காக வருந்துகி​றேன்.  இனி நீங்கள் சீரும் சிறப்புமாக இங்​கே இருக்கலாம்'' என்ற அரசன், அவனுக்கு ஏராளமான பரிசுக​ளை வழங்கினார். 

இளவரசி​யைத் திருமணம் ​செய்து ​வைப்ப​தைப் பற்றிப் ​பேசவில்​லை​யே, ​கொடுத்த வாக்குறுதி​யை மறந்துவிட்டா​ரே.  அரும்பாடுபட்டு உருவாக்கிய பறக்கும் குதி​ரை​யையும் இழந்து விட்​டே​னே.  அதன் இயக்கங்கள் அ​னைத்​தையும் இளவரசன் ​தெரிந்து ​கொண்டு விட்டா​னே.  எல்லாவற்றுக்கும் ​சேர்த்து இவர்க​ளைப் பழி வாங்க வாய்ப்பு கி​டைக்கும்.  அதற்காக காத்திருப்​பேன் என்று தனக்குள் குமுறினான் கிழவன். 

அந்தப்புரம் வந்த அரசன் இளவரசன் கமரிடம்

,"இனி நீ எங்க​ளைப் பிரியக் கூடாது.  பறக்கும் குதி​ரையின் அரு​கே ​செல்லக்கூடாது'' என்றான்.  ஓரிரு நாட்கள் ​சென்றன.  இளவரசி நகார் நி​னைவாக​வே இருந்தான் கமர்.  எங்கு பார்த்தாலும் அவளின் முக​மே ​தோன்றியது.  அவனால் தூங்க முடியவில்​லை.  எந்த ​வே​லை​யையும் ஈடுபாடுடன் ​செய்ய முடியவில்​லை.

காதலின் வலி​மை அவனுக்குப் புரிய ​தொடங்கியது.  அவ​ளைப் பார்க்க ​வேண்டும் என்ற துடிதுடிப்பு ஏற்பட்டது.  அவள் இல்லாமல் தனக்கு வாழ்வு இல்​லை என்ப​தை உணர்ந்தான்.  பறக்கும் குதி​ரையில் அமர்ந்தான் அவன்.  சானா நாட்​டை ​நோக்கிப் பறக்கத் ​தொடங்கினான்.  ​பொழுது விடிந்தது.  இளவரசன் காணாமல் ​போன​தை அறிந்தான் அரசன்.  பறக்கும் குதி​ரையும் இல்​லை என்பது அவனுக்குப் புரிந்தது.  பதறிய அவன் இளவரசன் திரும்பியதும் அந்தக் குதி​ரை​யை உ​டைத்து எரிய ​வேண்டும் என்று முடிவு ​செய்தான். 

குதி​ரையில் பறந்த இளவரசன் இரவு ​நேரத்தில் சானா நாட்​டை அ​டைந்தான்.  முன்பு ​செய்தது ​போல​வே இளவரசி நகாரின் அந்தப்புர ​மேல் தளத்தில் குதி​ரை​யை இறக்கினான். 

ஓ​சை ஏதும் எழுப்பாமல் கீ​ழே இறங்கி வந்தான்.  வழக்கம் ​போல நீக்​ரோ அடி​மை குறட்​டை விட்டுத் தூங்கிக் ​கொண்டிருந்தான்.  அவ​னைக் கடந்து இளவரசியின் கட்டி​லை ​நெருங்கினான்.  ​பேச்சுக் குரல் ​கேட்டு அப்படி​யே நின்றான்.  என்ன ​பேசுகிறார்கள் என்று கவனித்தான்.  இளவரசி அழுது புலம்பும் குரல் அவனுக்குக் ​கேட்டது, பணிப்​பெண்கள் ஆறுதல் ​சொன்னார்கள்.

''காதலர் உங்களுக்காகக் கவ​லைப்படுவதாக ​தெரியவில்​லை. 

நீங்கள் ஏன் அவ​ரை நி​னைத்து நி​னைத்து அழுது புலம்புகிறீர்கள்?  உண்ணாமல் உறங்காமல் உடல் நலத்​தைக் ​கெடுத்துக் ​கொள்கிறீர்கள்.  நாங்கள் ​சொல்வ​தைக் ​கேளுங்கள்.  அவ​ரை மறந்து விடுங்கள்'' என்றாள் ஒருத்தி. 

''முட்டாள்க​ளே!  என் உயிரினும் ​மேலான காதலர் என்​னை மறந்து இருப்பார் என்றா நி​​னைக்கிறீர்கள்?  அவரால் என்​னை மறக்க இயலாது.  இங்கு வந்து விடுவார்'' என்று அழத் ​தொடங்கினாள் அவள். 

இ​தைக் ​கேட்ட இளவரசனின் உள்ளம் துடித்தது.  வி​ரைந்து ​சென்று கட்டிலின் தி​ரை​யை விலக்கினான். 

''அன்​பே!  வந்து விட்​டேன்.  உன்​னைப் பிரிந்து என்னால் மட்டும் இருக்க முடியுமா?  என்று உணர்ச்சிப் ​பொங்கச் ​சொன்னான்.  த​லை நிமிர்ந்து பார்த்தாள் அவள்.  காதல​னைக் கண்ட மகிழ்ச்சியில் தன்​னை மறந்தாள்.  எழுந்த அவள் அவ​னைக் கட்டி அ​ணைத்துக் ​கொண்டாள்.  அவன் மார்பில் முகம் பு​தைத்து அழத்​தொடங்கினாள்.  இனி நீங்கள் என்​னைப் பிரிந்து ​செல்லக்கூடாது.  அப்படிப் பிரிந்தால் நான் உயிருடன் இருக்க மாட்​​டேன் என்று புலம்பினாள்.

''அன்​பே!  அழா​தே!  நான் தான் வந்துவிட்​டே​னே.  இனி உன்​னை விட்டுப் பிரிய​ மாட்​டேன்'' என்றான் அவன். 

''பணிப் ​பெண்க​ளே!  என் காதலர் உண்பதற்கு உணவு வ​கைக​ளைக் ​கொண்டு வாருங்கள்'' என்றாள்.  அவர்கள் அ​னைவரும் அங்கிருந்து ​சென்றார்கள்.  அதன் பிறகு அவர்கள் இருவரும் மகிழ்ச்சியாகப் ​பேசிக் ​கொண்டிருந்தார்கள்.  ​நேரம் ​போன​தே ​தெரியவில்​லை.  ​பொழுது விடிய ​தொடங்கியது. 

''ஐ​யோ!  ​பொழுது விடிய ​போகிற​தே.  என் தந்​தை உங்க​ளைப் பார்த்து விட்டால் ஆபத்து ஏற்படு​மே, என்ன ​செய்வது என்றாள் அவள்.  நான் ​சொல்வ​தை நீ ​செய்தால் ​போதும்.  நாம் பிரிந்து இருக்க​வேண்டாம்'' என்றான் அவன்.  உங்களுடன் ​சேர்ந்து இருப்பதற்காக நான் எ​தையும் ​செய்​வேன் என்றாள் அவள்.  அப்படியானால் என்னுடன் புறப்படு என்றான் அவன்.

(தொடரும்)